Oath – Mustan Liekin Veljeskunta

index000Het Finse Oath is na een rijtje splits en EP’s toe aan de tweede langspeler. ‘Mustan Liekin Veljeskunta’ is de naam van de plaat, wat zoiets betekent als ‘Broeders Van De Zwarte Vlam’. Dan weet men meteen in welke richting de muziek gaat en dat gaat het dan ook. Oath weet een uitstekende mix van old school Finse Black te combineren met uiterst sfeervolle passages en het toevoegen van een aantal synthstukken. Het is erg catchy en tegelijk ook rauw en kil. Qua vergelijking schieten de gebruikelijke bands door het hoofd, Horna, Satanic Warmaster, maar Oath doet niet aan plagiaat. Het klinkt niet bijzonder origineel, maar na een tijdje pik je de band er zo tussen uit. Goed bezig dus! Het enige wat jammer isaan deze release, is dat het prachtige boekje dat bij de cd zit, niet te lezen is. Dat het in het Fins is, oke, maar het lettertype is dramatisch. Maar schaar dat gerust onder ‘zit niet zo te zeuren’. Ik ben fan!

Advertenties

Anaal Nathrakh – The Whole of the Law [2016]

coverEr komt niet al te veel goeds uit Birmingham. Het wordt ook wel het afvoerputje van Engeland genoemd en dat komt allemaal door Anaal Nathrakh. Al jaren brengen ze met grote regelmaat een nieuwe plaat uit, de één wat beter dan de ander, maar extreem en smerig is het sowieso.

Na het ietwat tegenvallende Desideratum uit 2014, gaat Anaal Nathrakh dit jaar weer in de top van mijn jaarlijst eindigen. Met The Whole of the Law krijgt de luisteraar werkelijk een baksteen tegen de bek gesmeten! Het begint al met het intro, dat (onbewust) een vette tribute aan MZ 412 is. Een pikzwart industrial stuk, dat overgaat in het eerste nummer dat openbaar gemaakt werd door de band, ‘Depravity Favours the Bold’. Een knaller van een opener, gevolgd door een nog extremer nummer in de vorm van ‘Hold Your Children Close and Pray for Oblivion’. De gabberbeats rammen de ramen aan gort, terwijl het ‘catchy’ refrein makkelijk in je hoofd blijft hangen. Er word daarna vrolijk verder op het gaspedaal geduwd met ‘We Will Fucking Kill You’ en ‘So We Can Die Happy’. Het grootste pluspunt is de grotendeels afwezigheid van het metalcore geneuzel dat op de voorganger nogal aanwezig was. Er komt ook op deze plaat wel wat voorbij, maar niet storend.

‘In Flagrante Delicto’ is zo’n nummer, het is ook het minste nummer op The Whole of the Law, wat het daarmee geen slecht nummer maakt. ‘And You Will Beg for Our Secrets’ stampt weer flink in de kloten van de luisteraar, dat gaat een mooi livenummer worden. Het meest aparte nummer is ‘Extravaganza!’ de titel zegt het al eigenlijk. De King Diamond-zang in combinatie met weer een goed stuk industrial en wat breaks zorgt voor een gestoord nummer, wat dus positief uit te leggen is in dit geval. De laatste drie nummers zijn veelal vol gas, met een lekker beatje erbij. Afsluiter ‘Of Horror, and the Black Shawls’ is de omgekeerde versie van ‘Drug-Fucking Abomination’ van Vanitas, het eindigt in dit geval dus heel rustig en groovy. Mijn versie heeft nog twee covers, ‘Powerslave’ van Iron Maiden en ‘Man @ C&A’ van The Specials. Beide nummers zijn erg goed gedaan en ondanks het extreme karakter van Anaal Nathrakh toch herkenbaar.

Score: 87/100

Calmetholt – Ranzige Smeerlapperij

591786Het schrijven van een recensie kan soms een ellendige rot klus zijn. Sowieso is er altijd wel wat te klagen, maar bij de één is het wat meer dan bij de ander. Maar er zijn ook van die bands die het gewoon heel simpel kunnen maken voor een schrijver. Calmetholt uit België is zo’n band. Gewoon black metal met het gaspedaal omlaag, hier en daar even wat temporiseren en hop, daar gaat de snelheid naar de hoge regionen. De band bestaat uit één persoon, en brengt een dijk van een demo uit.

 

De titel van de demo zou eigenlijk de recensie prima samenvatten, want het is een heerlijk potje smerig! Voor een demo is het geluid super goed en ook de mix zit goed in elkaar. De drumcomputer is hoorbaar, maar niet vervelend overheersend, dat is een pluspunt waard. In het nummer ‘Onze Lieve Vrouw Langs Achter Genomen’ duiken wat cleane vocals en keyboards op, die echter prima bij de muziek passen. Laten we hopen dat er heel gauw een full lenght van Calmetholt uitkomt.

75/100

 

Asgrauw – Krater

4Dutch Black Metallers Asgrauw release their 2nd album ‘Krater’ next month and it’s an improvement on their debut. They play a nice mix of furious, yet melodic Black Metal, with great use of keyboards, which stay on the background, but do add an extra dimension to the songs. I’m almost tempted to use the word ‘Emperor’ on some songs… Not just for their keyboard use, but the spoken parts are familiar with the Norwegian giants too.

‘Krater’ is sung in Dutch and it describes the possibilities of what could happen to the earth if the big Yellowstone vulcano would erupt. The album title means ‘crater’, if you didn’t figure that out yet. Mother Earth and all living beings get hurt, that’s for sure! Asgrauw doesn’t write epic songs, they just spit the fury out and that keeps this release exiting for the entire 44 minutes. Don’t expect endless blastbeats, the band switches between mid-tempo and blastparts, with some spoken words and short intro/outro’s in some songs.

If you want references: Darkthrone, Emperor, Taake. Norwegian old school it is.

Score: 8,5

 

Istapp – Frostbiten [2015]

istapp‘Hello, we are Istapp from Sweden and we sound like we come from Norway’. I like to look for similarity with other bands and it’s Norway al the way. Taake and Windir are hard to miss, Darkthrone comes around the corner in the mid-tempo pieces and lyrically, well, Immortal, anyone? They sing about ice and coldness the promo sheet says, but the lyrics are in their mother tongue.

Istapp released some demo’s back in 2005, followed by their debut in 2010. 5 years later this sophomore album hits the icy ground and as mentioned above, they did not reinvent the wheel. ‘Frostbiten’ doesn’t has any weak songs, but some songs should have been (much) longer. The melodic structure of ‘Apep’ or ‘Vinterland’ are perfect for 10 minutes songs, but all songs are cut off too early. Dark Funeral tends to extend songs too long, Istapp does it the other way around. That’s a shame, again, the songs are great.

Score: 8,0